YANLNIZLIK HER GÜN BİRAZ DAHA KENDİ KARANLIĞINDA KAYBOLMAKTIR

YANLIZLIK HER GÜN BİRAZ DAHA KENDİ KARANLIĞINDA KAYBOLMAKTIR.

170m2 de 20 m2 ye mahkum ettim kendimi, evde olduğum sürece açık bir televizyon ne oynadığı farketmiyor.Konuya bir yerinden saplanıp kalıyorum, hayatımdaki insanlar sadece dizi kahramanları telefonlarını bilmem,bayramlarını kutlamam kendi karanlığımda dizi kahramanları yalnızlık.Duvarlara bir çocuğun yıllarca yankılanmışsesi yapışık. Ne bir akvaryum var balık ın ağız şekline anlam katabileceğim,ne bir kuş kafeste. Bir saksıda köklerinin kururduğunu sandığımız ama inadına yaşayan bir bitki, haftada iki gün onu sulayıp tekrarcanlandığı için ona teşekkür ediyorum.Ekmek arası beyaz peyniri televizyon karşısında açlık bastırmak adına tüketiyorum. Kapıyı çalan olmayınca evin anlamı yokmuş dağılmıyan bir evin sadece tozlarını almak taçok anlamısız.
Biri olsa diyorsun masaya iki tabak koysam.. yemek yapsam şeytana uysak iki kadeh bir şey içsek.Çoraplarını sağa sola atsa hormurdansam. Ayrı odalarda başka televizon programları izlesek de olur bilsem ki biri nefes alıyor evde .Evde nefes yok nefes kendi sesim, kendi karanlığım kendi yalnızlığım.
Yalnızlık yeni bir yalnışamı kovalar insanı? Özlediklerin gerçekten sevdiklerin midir? Yada her özlediğini sandığın sevdiğin mi?
SERAP TARCAN 11.10.2007